MROZIŃSKA ELŻBIETA - gra aktorska

Elżbieta Mrozińska, aktorka Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza w Gdyni. Występowała w teatrach: Muzycznym im. Baduszkowej w Gdyni (1985-89 jako adeptka i aktorka 1989-92), Miejskim im. Gombrowicza w Gdyni (1992-93 i od 1996) i Teatrze im. Horzycy w Toruniu (1994-96). Urodziła się w Gdańsku. Ukończyła Studium Wokalno-Aktorskie im. Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Debiutowała na deskach tego teatru rolą Anastazji Nibek w spektaklu „Czysta blaga” wg „Małego dworku” Witkiewicza (dyplom, 1989). Ważniejsze role w Teatrze Muzycznym im. Baduszkowej w Gdyni: Nancy i Sally - „Oliver!” L. Bart, reż. R. Redfarn (1989), Aldonza - Dulcynea - „Człowiek z La Manchy” M. Leigh, D. Wasserman, reż. J. Gruza (1991), Jenny – „Opera za trzy grosze” B. Bertolt, reż. J. Gruza (1992), Sally Bowles - „Cabbaret” J. Kander, J. Masteroff, reż. J. Stuhr (1993), Hudel – „Skrzypek na dachu” J. Stein, J. Bock, reż. J. Gruza. Ważniejsze role w Teatrze im. Horzycy w Toruniu: Julia - „Fernando Krapp napisał do mnie ten list” T. Dorst, reż. K. Meissner (1994), Markiza - „Piosenki przed trybunałem” P. J. de Beranger, reż. M. Stebnicka (1994), Jenny - „Opera za trzy grosze” B. Bertolt, reż. M. Stebnicka (1995), Donna Pasqua - „Awantura w Chioggi” C. Goldoni, reż. W. Komasa (1995). Ważniejsze role w Teatrze Miejskim im. Gombrowicza w Gdyni: Siostra Kolumba – „Księga Krzysztofa Kolumba” wg P. Claudela (1992), Kobieta - „Na krawędzi życia” G. Xingjian, reż. E. Wojtaszek (1996), Chochlik - „Balladyna” J. Słowacki, reż. Robert Czechowski (1997), Hipolita - „Sen nocy letniej” W. Shakespeare, reż. J. Wernio (1997), rola w spektaklu Marka Pacuły „Zbiór bzdur, czyli Dymny żongler dwusturęki” wg Dymnego (1997), Wilhelmina - „Mistrz Piotr Pathelin”, reż. E. Wojtaszek (1998), Nauczycielka geografii - „Dziesięć obrazów naturalnej wielkości” D. Bazaczek, reż. D. Siastacz (1998), Żona robotnika - „Anioł zstąpił do Babilonu” F. Dürrenmatt, reż. J. Wernio (2000), Benita - „Niezidentyfikowane szczątki ludzkie” B. Fraser, reż. P. Kruszczyński (2000), Matka - „O, Beri-beri” S. I. Witkiewicz, reż W. Komasa (2001), Lekarz - „Kariera Artura Ui” B. Brecht, reż. W. Adamczyk (2001), Marta - „Romeo i Julia” W. Shakespeare, reż. J. Wernio (2002), Linda - „Śmierć komiwojażera” A. Miller, reż. A. Ferency (2002), Sowa, Dziewica – „Narodzeni z obłędu. Tryptyk romantyczny”, („Dziady” wg Mickiewicza, reż. G. Gietzki, „Nie-Boska Komedia” wg Krasińskiego, reż. Ł. Wiśniewski, 2003), Estrella – „Życie jest snem” de la Barca, reż. J. Wernio (2003), Cruella de Mon - „101 dalmatyńczyków” D. Smith, reż. J. Bielunas (2005), Olga – „Kartoteka” T. Różewicz, reż. P. Łazarkiewicz (2005), Dama z karocy, Anioł - „Don Kichote” Cervantes, reż. J. Bunsch (2005), Marlena Dietrich - „Piaf” P. Gems, reż. J. Szurmiej (2005), Markiza de Merteuil - „Niebezpieczne związki” Ch. Hampton, reż. J. Bunsch (2006), Marynia „Piękna i Bestia” F. Hrubin, reż. P. Nosalek (2006), Marina, żona Burmistrza - „Zorba” J. Kander, reż. J. Szurmiej (2006), Diabeł - Rakitin – Smierdiakow - „Bracia K.” F. Dostojewski, reż. A. Bubień (2006), Wroniasta - zła czarownica z Zachodu - „Czarnoksiężnik z Krainy Oz” L. F. Baum, reż. J. Bielunas (2007), Markiza d`Urfe, Ciotka Charpillon - „Casanova” G. G. Casanova, reż. J. Bunsch (2007), Lala Koniecpolska - „Dyzma” W. Korcz, reż. J. Szurmiej (2007), Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka - „Szewcy” S. I. Witkiewicz, reż. J. Bunsch (2008), Maria – „Woyzeck” G. Büchner, reż. K. Deszcz (2009). Występowała również gościnnie m.in. w Teatrze Atelier w Sopocie, Dramatycznym w Warszawie, Polskim w Poznaniu, Dramatycznym w Elblągu. Role filmowe i telewizyjne: 2007 - DETERMINATOR (Maria), 2006 - STRAJK. DIE HELDIN VON DANZIG (sekretarka dyrektora), 2003 - OKO ZA OKO (138) w LOKATORZY (pielęgniarka), 1997-2009 - KLAN (żona Ireneusza Bołtucia, wróżka Melania) 1995 - POSZUKIWANIA (30) w RADIO ROMANS (policjantka), Ważniejsze nagrody i wyróżnienia: 2015 - Nagroda Prezydenta Gdyni za rolę Molly w „Żółtej łodzi podwodnej” w reżyserii Krzysztofa Babickiego, Wiedźmy w „Śnieżce i krasnoludkach” w reżyserii Krzysztofa Babickiego i Gaździny w „Historii filozofii po góralsku” w reżyserii Bogdana Cioska. 2012 - Nagroda Prezydenta Gdyni za kreację i interpretację "Rebeki" w "Słodkich latach 20., 30... " 2007 – Nagroda Marszałka Województwa Pomorskiego za role w spektaklach „Bracia K.” i „Niebezpieczne związki” 2003 - Nagroda Teatralna Prezydenta Miasta Gdyni 1997 - wyróżnienie na XVII Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu 1997 - Nagroda Teatralna Prezydenta Miasta Gdyni, za wyróżnienie na XVII PPA we Wrocławiu. W „Braciach K.” cenię doskonałe aktorstwo. Reżyser wysoko postawił poprzeczkę w interpretowaniu postaci, dlatego sprostać temu może tylko wykonawstwo najczystszej próby. W scenicznym kwintecie prym wiedzie elektryzująca Elżbieta Mrozińska, którą Bubień obsadził w trzech rolach męskich. Z wyjątkowym kunsztem aktorka wchodzi w postać Rakitina, wyniosłego w swym dostojeństwie Diabła, a przede wszystkim bękarta Smierdiakowa - czwartego z braci Karamazow, uosobienie przebiegłości i nędzy moralnej. Wszyscy trzej bohaterowie Mrozińskiej składają się w jedną postać Zła Absolutnego panoszącego się w świecie, w którym zwątpiono w Boga, i w którym "nie ma stanowczo nic takiego, co by zniewalało ludzi do kochania bliźnich”. Gazeta Wyborcza - Trójmiasto 04-12-2006 Elżbieta Mrozińska za kreację aktorską w spektaklu „Bracia K” znalazła się w znakomitym gronie artystów wyróżnionych przez miesięcznik TEATR pod hasłem "Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2006/2007". „Numerem jeden wśród odtwórców głównych ról jest z pewnością Elżbieta Mrozińska, która stworzyła nietuzinkową kreację demonicznej markizy de Merteuil - motoru przedstawianych zdarzeń, ich obserwatora, komentatora, ale także... ofiary. W jej interpretacji markiza de Merteuil to kobieta - modliszka ("Nie wolno poddawać się miłości! Trzeba jej używać jak narzędzia, inaczej ona pochłania"), która nawet nie podejrzewa siebie o ludzkie odruchy, i której resztki człowieczeństwa boleśnie uświadamiają w finale, że poza innymi skrzywdziła także siebie”. Gazeta Wyborcza, 2006-01-09 „Elżbieta Mrozińska w roli Marii była aktorsko najlepsza, jednorodna, czytelna i przejmująca. Szczególnie zachwycała w krótkich momentach samotnej gry, obrazując szalone obłąkanie z powodu wyrzutów sumienia i godząc się na oczyszczające wymierzenie kary. Zagrała całą sobą kobietę tragiczną”. www.gazeta.razem.pl 2009-03-09